Árið 1896 reis nýtt sjúkrahús við Spítalagötu á Ísafirði (Mánagata) og var tekið í notkun 5. apríl árið eftir. Í raun má segja að húsið hafi verið fyrsta sjúkrahús bæjarins þar sem aðstaðan í Fischershúsi (Mánagata 1), sem breytt hafði verið í sjúkrahús 1894, var í alla staði ófullnægjandi. Forvígismaður byggingarinnar var Þorvaldur Jónsson héraðslæknir en hann þjónaði ísfirðingum dyggilega í ein 37 ár. Þorvaldur fór sjálfur til Danmerkur og keypti allan hús- og tækjabúnað en sjúkrahúsið þótti með fullkomnustu húsum sinnar tegundar í landinu á sínum tíma.

Árni Jónsson kaupmaður og snikkari tók að sér smíði hússins fyrir 10.900 krónur en auk hans var Magnús Bergur Guðmundsson aðalsmiður þess. Fjársins var aflað með samskotum og gekk vel, þrátt fyrir að ekki væru allir á eitt sáttir um þessa framkvæmd. "Þjóðviljinn ungi", blað Skúla Thoroddsens, hafði mörg orð um bruðlið og talaði lengi vel um "spítala-húmbúgið".

Þegar húsið var fullbúið sáu menn þó fljótt hversu ómissandi stofnun sem þessi var fyrir bæinn og nágrenni. Þorvaldur læknir uppskar því að lokum verðskuldaðar þakkir fyrir framtakið þó á ýmsu gengi á meðan á smíði þess stóð. Fyrsta forstöðukona sjúkrahússins var Ástríður Jónsdóttir.

Á þriðja áratugnum ákváðu ísfirðingar að reisa nýtt sjúkrahús enda húsið í Mánagötunni þá löngu orðið of lítið. Hið nýja hús var tekið í notkun árið 1925 og fékk þá gamla húsið nýtt hlutverk sem elliheimili. Því hlutverki þjónaði það allt fram á þennan áratug.

Heimildir: Jón Grímsson: Ísafjörður fyrir 60 árum Ársrit Sögufélags ísfirðinga 1956. Jón Þ. Þór: Saga Ísafjarðar 2. bindi. Ísafjörður 1986.